เซย์เลอร์เสนอ 5 สิทธิสำหรับสินทรัพย์ดิจิทัล เปิดทางให้ 10 ล้านบริษัทระดมทุน

ไมเคิล เซย์เลอร์ (Michael Saylor) ประธานสแตรทีจี (Strategy) เสนอให้สังคมรับรอง “กฎบัตรสิทธิดิจิทัล” เพื่อคุ้มครองบุคคลและบริษัทในการใช้สินทรัพย์ดิจิทัลมากขึ้น โดยมองว่ากฎระเบียบเพียงอย่างเดียวอาจไม่พอต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจในยุคปัญญาประดิษฐ์ ข้อเสนอนี้ปรากฏในบทความที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 26 ตามรายงานของ Cointelegraph

ข้อเสนอคืออะไร

ประเด็นที่เซย์เลอร์ยกเป็นสิทธิประการแรก คือสิทธิในการสร้างสินทรัพย์ดิจิทัลใหม่ เขาให้เหตุผลว่าสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการสร้างและนำสินทรัพย์ดิจิทัลไปใช้งาน ควรทำให้บริษัทใหม่ 10 ล้านแห่งสามารถระดมทุนได้ การวางกรอบเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องเทคนิคอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของโอกาสทางธุรกิจและการเข้าถึงแหล่งทุน

การพูดถึง “สิทธิ” แทนที่จะพูดถึง “ข้อห้าม” เพียงอย่างเดียว ทำให้ข้อเสนอมีลักษณะเป็นภาพรวมของการกำกับดูแลแบบใหม่ คือรัฐและสังคมต้องพิจารณาว่าใครควรสร้าง ใช้ หรือแลกเปลี่ยนสินทรัพย์ดิจิทัลได้ ภายใต้เงื่อนไขใด และต้องมีความคุ้มครองอย่างไร

ทำไมจึงสำคัญในยุคปัญญาประดิษฐ์

เศรษฐกิจที่ใช้ปัญญาประดิษฐ์เป็นแรงขับเคลื่อนมักต้องการโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล ข้อมูล และโมเดลการระดมทุนที่คล่องตัว สินทรัพย์ดิจิทัลอาจถูกมองเป็นมากกว่าสินทรัพย์ที่ซื้อขายในตลาด เพราะมันสามารถเป็นสื่อกลางสำหรับแสดงสิทธิ เข้าถึงบริการ หรือทำธุรกรรมระหว่างระบบได้

เมื่อเทคโนโลยีขยายตัวเร็ว กฎเกณฑ์ที่เน้นการควบคุมอาจไม่ทันต่อรูปแบบธุรกิจใหม่ ข้อเสนอของเซย์เลอร์จึงสะท้อนความพยายามสร้างภาษาเชิงนโยบายที่เน้นการอนุญาตและการคุ้มครองผู้ใช้ควบคู่กัน ไม่ใช่การปิดกั้นหรือปล่อยให้ตลาดดำเนินการโดยไม่มีมาตรฐาน

สำหรับผู้อ่านในไทยควรมองอย่างไร

สำหรับผู้อ่านในไทย ข้อเสนอนี้เป็นข้อมูลเชิงทิศทาง ไม่ใช่กฎหมายที่บังคับใช้ทันที การใช้งานสินทรัพย์ดิจิทัลในประเทศยังอยู่ภายใต้กรอบของสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) และแพลตฟอร์มท้องถิ่นอย่าง Bitkub ที่ให้ซื้อขายเป็นบาทไทย

ประเด็นที่ควรจับตาไม่ใช่ราคาของสินทรัพย์รายตัว แต่คือคำถามว่าสิทธิในการสร้างหรือใช้เทคโนโลยีดิจิทัลจะถูกรับรองอย่างไร ใครเป็นผู้รับผิดชอบเมื่อเกิดข้อผิดพลาด และกฎเกณฑ์ใหม่จะเปิดทางให้ธุรกิจใหม่ระดมทุนอย่างปลอดภัยได้อย่างไร

คำถามที่ควรถามต่อ

ข้อเสนอเรื่อง “กฎบัตรสิทธิดิจิทัล” ชี้ให้เห็นว่าวงการสินทรัพย์ดิจิทัลกำลังขยับจากการถกเถียงเรื่องราคา ไปสู่การถกเถียงเรื่องโครงสร้างเศรษฐกิจดิจิทัลและสิทธิของผู้ใช้งานมากขึ้น

ความท้าทายคือทำให้แนวคิดนี้ใช้ได้จริง: ต้องชัดเจนว่าใครมีสิทธิ์สร้างสินทรัพย์ดิจิทัล ต้องมีมาตรฐานความโปร่งใสและคุ้มครองผู้ใช้มากเพียงใด และต้องไม่ทำให้การระดมทุนของธุรกิจใหม่กลายเป็นช่องว่างของการฉ้อโกง

เมื่ออ่านข้อเสนอของเซย์เลอร์แล้ว ผู้อ่านจึงอาจสรุปได้ว่านี่คือการเปิดบทสนทนาเรื่องอนาคตของระบบนิเวศดิจิทัล มากกว่าการให้คำตอบต่อราคาในตลาด