Sailer က ဒစ်ဂျစ်တယ် ပိုင်ဆိုင်မှု အတွက် အခွင့်အရေး ငါးခု အဆိုပြုခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီ တစ်သောင်းကို ငွေကြေးထောက်ပံ့ဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးပါတယ်။

Strategy ၏ဥက္ကဋ္ဌ Michael Saylor ကလူ့အဖွဲ့အစည်းသည်ဒစ်ဂျစ်တယ်ပိုင်ဆိုင်မှုဥပဒေကိုလက်ခံနိုင်ရန်အကြံပြုထားပြီး၎င်းသည်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်ကုမ္ပဏီများကိုဒီဂျီတယ်အရင်းအမြစ်များကိုပိုမိုအသုံးပြုခြင်းမှကာကွယ်ပေးသည်။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတစ်ခုတည်းသည် AI ခေတ်တွင်စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကိုမလုံလောက်တော့ဟုမြင်သည်။ အဆိုပါဆောင်းပါးမှာ ၂၆ ရက်နေ့ထုတ်ပြန်ချက်၌ဖော်ပြခဲ့သည် Cointelegraph

ကမ်းလှမ်းချက်က ဘာလဲ။

Seiler ရဲ့ ပထမဦးဆုံး တောင်းဆိုချက်က ဒစ်ဂျစ်တယ် ပိုင်ဆိုင်မှု အသစ်တွေ ဖန်တီးဖို့ အခွင့်အရေးပါ။ သူ စောဒကတက်တာက ဒီအခြေအနေဟာ အရင်းအနှီးသစ် သန်း ၁၀၀ ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သင့်တယ်၊ နည်းပညာနဲ့သာ ဆိုင်တာမဟုတ်ပဲ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ရရှိနိုင်တာပါ။

"ရပိုင်ခွင့်တွေ"လို့ ပြောလိုက်တာဟာ ပိတ်ပင်ချက်တွေချည်းသက်သက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းထက် အစိုးရနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေက ဒီဂျီတယ်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူ ဖန်တီးနိုင်တယ်၊ သုံးနိုင်တယ်၊ လွှဲပြောင်းပေးလဲ၊ ဘယ်လိုစည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ကာကွယ်လို့ရလဲဆိုတာ စိစစ်ဝေဖန်သုံးသပ်တဲ့ နည်းစနစ်သစ်တစ်ခုရဲ့ သဘောသဘာဝကို ဆောင်ပါတယ်။

ဉာဏ်ရည်တုခေတ်မှာ ဘာလို့အရေးကြီးတာလဲ

ဉာဏ်ရည်တုက မောင်းနှင်တဲ့ စီးပွားရေးဟာ ဒစ်ဂျစ်တယ် အခြေခံအဆောက်အအုံ၊ သတင်းအချက်အလက်နဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အရင်းအမြစ် ပုံစံတွေလိုအပ်တယ်။ ဒစ် ဂျစ်တာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စျေးကွက်မှာ ရောင်းဝယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေထက် ပိုမြင်နိုင်တာက ၎င်းတို့ဟာ အခွင့်အရေးပြဖို့၊ ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုကို ရရှိဖို့ (သို့) စနစ်တစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ငွေကြေးလွှဲပြောင်းဖို့ ကြားခံစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါ။

နည်းပညာတွေ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာတာနဲ့ ထိန်းချုပ်မှု-ဦးစားပေး စည်းမျဉ်းတွေဟာ လုပ်ငန်း ပုံစံသစ်တွေကို အမီမလိုက်နိုင်တော့ Sailer ရဲ့ အဆိုပြုချက်ဟာ ခွင့်ပြုခြင်းနဲ့ သုံးစွဲသူကာကွယ်မှုကို အာရုံစိုက်တဲ့ မူဝါဒ ဘာသာစကားတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ အားထုတ်မှုတွေကို ထင်ဟပ်တယ်၊ ပိတ်ပင်တာ (သို့) စံတွေနဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ ဈေးကွက်ကို လွှတ်ချနေတာမဟုတ်ပါ။

ထိုင်းလူမျိုး စာဖတ်သူတွေက ဒါကို ဘယ်လို ရှုမြင်ကြသလဲ။

ထိုင်းနိုင်ငံရှိ စာဖတ်သူများအတွက် အဆိုပြုချက်သည် ညွှန်ကြားချက်များသာ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း အာဏာတည်သော ဥပဒေ မဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံတွင်းတွင် ဒစ်ဂျစ်တယ် အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုခြင်းသည် စတော့ရှယ်ယာနှင့် စတော့စျေးကွက် ကြီးကြပ်ရေး ကော်မရှင်ရုံး ( SEC ) နှင့် Bitkub ကဲ့သို့သော ဒေသဆိုင်ရာ ပလက်ဖောင်းများ၏ လက်အောက်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီတော့ အာရုံစိုက်ရမယ့် ကိစ္စက သီးခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေရဲ့ တန်ဖိုးမဟုတ်ပဲ၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် နည်းပညာတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ (သို့) သုံးဖို့ ရပိုင်ခွင့်တွေကို ဘယ်လို အာမခံပေးမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။ အမှားတွေဖြစ်လာရင် ဘယ်သူ့မှာ တာဝန်ရှိလဲ။ ဒီစည်းမျဉ်းသစ်တွေက လုပ်ငန်းသစ်တွေအတွက် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို လုံခြုံစိတ်ချစွာ လုပ်ပေးနိုင်မလား။

မေးသင့်တဲ့ နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုက

ဒီဂျီတယ် မူပိုင်ခွင့် ဥပဒေ အဆိုပြုချက်က ဒစ်ဂျစ်တယ် ပိုင်ဆိုင်မှု လုပ်ငန်းဟာ ကုန်ကျစရိတ် ငြင်းခုံတာကနေ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့၊ နည်းစနစ်ပိုကျယ်ပြီး သုံးစွဲသူအခွင့်အရေးတွေပါတဲ့ ဒစ်ဂျင်တီးနား စီးပွားရေးတစ်ခုဆီ ဦးတည်တာကို ညွှန်ပြတယ်။

စိန်ခေါ်မှုက ဒီစိတ်ကူးကို လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပါ- ဒစ်ဂျစ်တယ် ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဘယ်သူက လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးလဲ၊ သုံးစွဲသူကာကွယ်ရေးနဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုအတွက် သတ်မှတ်ချက် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းဖြစ်ဖို့လိုပြီး လုပ်ငန်းသစ်တွေကို ငွေကြေးမထောက်ပံ့တာဟာ လိမ်လည်လှည့်စားတဲ့ နေရာတစ်ခု မဖြစ်စေရဘူး။

Seiler ရဲ့ တင်ပြချက်ကို ဖတ်မိရင် ပရိတ်သတ်တွေ သဘောပေါက်နိုင်တာက ဒါက စျေးကွက်က တန်ဖိုးကို ဖြေရှင်းတာထက် ဒစ်ဂျစ်တယ် ဂေဟစနစ်ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကို အစပြုလိုက်တာပါ။